Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Το κείμενο είναι μια προσπάθεια συνοπτικής καταγραφής της πολιτικής εκμετάλλευσης της πανδημίας του ιού Covid-19 από την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία εξελίσσεται από τον Φεβρουάριο του 2020. Μέσα από την συνεχιζόμενη αλλαγή των εφαρμοζόμενων μέτρων, τις μεταβαλλόμενες συνθήκες της πανδημίας και την γενική παραπληροφόρηση που επικρατεί, το κείμενο αποτελεί μια προσπάθεια παρουσίασης μιας γενικότερης εικόνας σχετικά με την αυταρχική προσέγγιση που ακολουθεί το κυπριακό κράτος με την έναρξη της πανδημίας. Επικεντρώνεται κυρίως στην καταγραφή των αυταρχικών πολιτικών που το κράτος ‘νομιμοποίησε’ μέσα από το πρόσχημα της προστασίας της δημόσιας υγείας και οι οποίες φαίνεται να έχουν πλέον φτάσει σε επίπεδο κανονικοποίησης μέσα στην ευρύτερη κοινωνία. Το παρόν άρθρο δεν έχει ως σκοπό την υποτίμηση των γενικών υγειονομικών μέτρων που εφαρμόζονται – προσπαθεί ωστόσο να απομυθοποιήσει την «ιατρικοποίηση» συγκεκριμένων πολιτικών αποφάσεων οι οποίες παρουσιάζονται ως ουδέτερες και αναγκαίες με πρόσχημα την κρίση δημόσιας υγείας την οποία βιώνουμε.

Το πρώτο μέτρο που πάρθηκε για την αντιμετώπιση της πανδημίας ήταν το μερικό κλείσιμο οδοφραγμάτων στα τέλη του Φεβρουάριου και η επιπλέον ταλαιπωρία στα οδοφράγματα που η Ελληνοκυπριακή κυβέρνηση άφησε ανοικτά. Ακόμα και πριν την συγκεκριμένη απόφαση, η κυβέρνηση προσπάθησε (και ως ένα βαθμό κατάφερε) να επιβάλει μονομερής αλλαγές στην εφαρμογή της συμφωνίας της πράσινης γραμμής, όπως ήταν η προσπάθεια ελέγχου των καυσίμων στα αυτοκίνητα, η απαγόρευση διέλευσης προς τον βορρά σε τουρίστες που θα διέμεναν σε τουρκοκυπριακά ξενοδοχεία, καθώς και η απαγόρευση διέλευσης σε πολίτες τρίτων χωρών. Το ότι η ίδια κυβέρνηση δεν εφάρμοσε κανένα έλεγχο στα αεροδρόμια και στις μαρίνες και δεν προσπάθησε να βελτιώσει το σύστημα υγείας, το οποίο έφτασε στα πρόθυρα της κατάρρευσης ένα μήνα μετά με ολόκληρα τμήματα νοσοκομείων να κλείνουν, είναι περαιτέρω ένδειξη της πολιτικής εκμετάλλευσης της πανδημίας.

Υπήρξε φυσικά τότε η αντίδραση του δικοινοτικού επανενωτικού κινήματος, το οποίο δέχτηκε επίθεση από τα Μ.Μ.Ε. με αφορμή τα μικροεπεισόδια που σημειώθηκαν μεταξύ στρατιωτών, αστυνομικών και διαδηλωτών στο οδόφραγμα της Λήδρας, ενώ παράλληλα η αστυνομία προχώρησε σε μια γενικευμένη τρομοκρατία μέσω της σύναψης κατηγοριών κατά διαδηλωτών. Το γεγονός ότι σε ένα αποστρατικοποιημένο σημείο της πράσινης γραμμής ξαφνικά στάλθηκαν κληρωτοί στρατιώτες με στόχο την καταστολή πολιτικής διαδήλωσης πέρασε στα ψιλά, παρά την προσπάθεια ανάδειξης του μέσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η δεύτερη διαδήλωση στη Λήδρας έφερε και την ποιο βίαιη καταστολή, με Τουρκοκυπρίους διαδηλωτές να ψεκάζονται με  pepper-spray από Ελληνοκυπρίους αστυνομικούς. Όσο αξιόλογες και αν μπορούν θεωρηθούν οι αντιδράσεις αυτές, δεν φαίνεται να είχαν γενική απήχηση στην Ελληνοκυπριακή κοινότητα – οι αντιδράσεις περιορίστηκαν σε ένα οδόφραγμα, η καταστολή τους δεν έφερε περαιτέρω γενίκευση των αντιδράσεων, ούτε μάζεψε αισθητά παραπάνω κόσμο στον δρόμο. Παράλληλα έγιναν πορείες ακροδεξιών για το κλείσιμο των οδοφραγμάτων, ενώ ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Εφέδρων Καταδρομέων τέθηκε ανοικτά διαθέσιμος για την καταστολή επανενωτικών κινητοποιήσεων.

Με τον ιό να φτάνει και στις δύο μεριές της πράσινης γραμμής την ίδια μέρα από το Ηνωμένο Βασίλειο στον νότο και από την Γερμανία στον βορρά, επιβλήθηκε ένα καθολικό lock-down με το απόλυτο κλείσιμο των οδοφραγμάτων και των αεροδρομίων. Το επανενωτικό κίνημα ουσιαστικά πάγωσε με την «ιατρικοποίηση» των πολιτικών αποφάσεων, ενώ βασικές ελευθερίες καταπατήθηκαν με μια πρωτάκουστη ευκολία – βασισμένη σε έναν απαρχαιωμένο αποικιακό νόμο η κυβέρνηση κατάργησε τις ελευθερίες μετακίνησης, εργασίας, συνάθροισης και διαδήλωσης, καθώς και το δικαίωμα επαναπατρισμού Κύπριων πολιτών, οι οποίοι κλειδώθηκαν έξω από την Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς κανένα σχέδιο επαναπατρισμού τους, με την κυβέρνηση να απαιτεί παρουσίαση αρνητικού test για να τους επιτραπεί η είσοδος στην χώρα, σε μια περίοδο όπου κανένα κράτος δεν παρείχε προληπτικά test στο γενικό πληθυσμό, κάνοντας ουσιαστικά τον επαναπατρισμό αδύνατο. Παράλληλα η Κυπριακή Δημοκρατία ξεκίνησε να παραβιάζει ξεκάθαρα το διεθνές δίκαιο με πρόσχημα την πανδημία, αποτρέποντας βάρκες με πρόσφυγες από το να φτάσουν στο νότιο τμήμα του νησιού, αφήνοντάς τους να πνιγούν στη Μεσόγειο – με την τραγική ειρωνεία να διασώζονται βάρκες γεμάτες με παιδιά από το παράνομο κράτος του βορρά, οι οποίες απωθήθηκαν παράνομα από το νόμιμο κράτος του νότου. Την άθλια αυτή εικόνα ήρθε να συμπληρώσει η ομαδική απέλαση μεταναστών τον Μάη. 

Ενώ μέχρι και σήμερα δεν έχει τεθεί κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, διαδικασία που προβλέπεται μέσα στο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας για την κατάργηση βασικών ελευθεριών και η οποία προϋποθέτει την έγκριση της βουλής, και ενώ γνωρίζουμε πως οι αποφάσεις στα διατάγματα της κυβέρνησης είναι αντισυνταγματικές [βλέπε εδώ, εδώ, και εδώ] οι αντιδράσεις σε αυτή την πρώτη φάση, πέρα από οικογένειες ατόμων που ξέμειναν στο εξωτερικό, ήταν ελάχιστες. Η βουλή άφησε την εκτελεστική εξουσία να αλωνίζει, τα κόμματα προσαρμόστηκαν στη νέα πραγματικότητα και οι πολίτες κλειδώθηκαν στα σπίτια τους. Το ότι σε αυτό το στάδιο η κυβέρνηση εγκατέλειψε χιλιάδες πολίτες της στο εξωτερικό και στη βόρεια Κύπρο – από φοιτητές, εργάτες, γονείς και αρρώστους που βρέθηκαν στο εξωτερικό για θεραπείες, μέχρι εγκλωβισμένους Ελληνοκυπρίους και Μαρονίτες και Τουρκοκυπρίους εργάτες και μαθητές, de-facto καταργώντας τους από πολίτες του κράτους, κανονικοποιήθηκε μέσα από την λογική της ασφάλειας των πολιτών που βρίσκονταν εντός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την νότια Κύπρο πάνω-κάτω να παρουσιάζεται σαν ένα καθαρό νησί περικυκλωμένο από τον επικίνδυνο, ξενόφερτο ιό. Το επίπεδο αντίληψης των ανθρώπινών δικαιωμάτων και των γενικών δημοκρατικών αρχών στην Ελληνοκυπριακή πολιτεία απογυμνώθηκε, με το «σκάσε να περάσουμε» και τον κοινωνικό κανιβαλισμό να επιδεικνύεται εν τέλη ως ο κανόνας παρά εξαίρεση στο ‘νησί της Αφροδίτης’.

Οι ‘επικίνδυνες’/’ανεύθυνες’ ομάδες έπαιρναν και έφερναν – από τους ‘αναξιόπιστους’ Τουρκοκύπριους περάσαμε στους μετανάστες και αιτητές ασύλου για να καταλήξουμε στον ‘κακό’, ‘ανεύθυνό’ γιατρό που μας έφερε τον ιό από την Αγγλία – ενώ η κυβέρνηση την ίδια περίοδο συνέχιζε να παρουσιάζει το Ηνωμένο Βασίλειο ως ασφαλές, μέχρι και στις ανακοινώσεις της στις 9 Μαρτίου, χωρίς να βγάζει οποιαδήποτε οδηγία για αυτοπεριορισμό ταξιδιωτών από το Ηνωμένο Βασίλειο. Με το lock-down ο δημόσιος λόγος γύρισε πλέον προς τους ‘μαμμόθρεφτους’, ‘κακομαθημένους’ φοιτητές του εξωτερικού που θα μας μολύνουν, καταλήγοντας στο τέλος στους ίδιους τους πολίτες, όπου κάθε αποτυχία της κυβέρνησης παρουσιαζόταν σαν προσωπική ανευθυνότητα των πολιτών. Με την εφαρμογή του συστήματος επαναπατρισμού, η κυβέρνηση εκδίωξε αιτητές ασύλου από ξενοδοχεία στα οποία διέμεναν και τους εγκλώβισε στο Κέντρο Προσωρινής Φιλοξενίας Πουρνάρα μαζί με τους υπόλοιπους διαμένοντες, μέσα σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, μετατρέποντας το κέντρο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Σε όσα ανοικτά ξενοδοχεία παρέμειναν, πλέον θα διέμεναν Κύπριοι πολίτες και μόνιμοι κάτοικοι οι οποίοι ερχόμενοι από το εξωτερικό έμπαιναν σε υποχρεωτική καραντίνα – ένα σύστημα το οποίο μπήκε σε εφαρμογή μετά το φιάσκο με τα σπιτάκια στο Τρόοδος, τα οποία η κυβέρνηση αρχικά παρουσίαζε σαν πανέτοιμα να φιλοξενήσουν ανθρώπους για την περίοδο καραντίνας, και στα οποία οι πρώτοι διαμένοντες ανακάλυψαν πως δεν είχαν τοποθετηθεί ούτε καν κουβέρτες, σεντόνια, και σαπούνια. Την φύλαξη του κόσμου ανέλαβε η Εθνική Φρουρά, ενσωματώνοντας περαιτέρω τον στρατό ως κομμάτι της διαχείρισης της κρίσης.

Ο αυταρχισμός και η ανεπάρκεια της Κυπριακής κυβέρνησης σε σχέση με την διαχείριση της πανδημίας έχει συζητηθεί στο άρθρο του κοινωνιολόγου Γρηγόρη Ιωάννου, το οποίο παραμένει το ποιο ουσιαστικό κείμενο που έχει γραφτεί. Μπορούμε εδώ να σημειώσουμε ότι πέρα από τις αντισυνταγματικές καταργήσεις βασικών ελευθεριών και την έλλειψη οποιονδήποτε αποφάσεων για την βελτίωση του δημόσιου συστήματος υγείας πριν την εμφάνιση του ιού στην Κύπρο, η εφαρμογή των διαταγμάτων έφερε την περαιτέρω στρατικοποίηση της Ελληνοκυπριακής πολιτείας – μια διαδικασία που επιταχύνθηκε τα τελευταία χρόνια μέσα από τις στρατιωτικές περιπολίες στην παλιά πόλη της Λευκωσίας, την ένταξη των πολιτών στην Εθνική Φρουρά υπό το καθεστώς εμμίσθων στρατιωτών, και την μόνιμη παρουσία ένοπλων υπαξιωματικών στα αεροδρόμια. Με την πανδημία όμως η στρατικοποίηση έφτασε πλέον σε νέα επίπεδα – τόσο μέσω της χρήσης στρατιωτών για καταστολή διαδηλώσεών, όσο και μεσώ την γενικής χρήσης του στρατού για τον έλεγχο της εφαρμογής του διατάγματος σε σχέση με τη διακίνηση των πολιτών, όπου ο στρατός πλέον ήρθε να υποβοηθήσει στην αστυνόμευση τον πολιτών του κράτους. Πέρα από τα γνωστά κλαψουρίσματα στο facebook, σε γενικές γραμμές οι αντιδράσεις ήταν μηδαμινές – με την πρώτη, θλιβερή πορεία των ‘ψεκασμένων’ στην Λεμεσό να παραμένει το μόνο παράδειγμα κάποιας πολιτικής αντίδρασης προς τα μέτρα που εφαρμόστηκαν – μια αντίδραση η οποία βασίστηκε σε θεωρίες συνωμοσίας, εθνικιστική ρητορική και χριστιανικούς δογματισμούς, παρά πάνω στη γενική ανεπάρκεια του κράτους προς την διαχείριση της πανδημίας.

Με την άρση του lock-down στα τέλη Μαΐου, η κυβέρνηση κήρυξε ως επικίνδυνη μολυσματική ασθένεια την ψώρα, με στόχο να συνεχίζει τον εγκλεισμό στην Πουρνάρα, κλειδώνοντας μετανάστες και πρόσφυγες σε ένα χώρο ανθυγιεινό, υπερφορτωμένο και ανεπαρκή, ενώ παράλληλα ανοιγόταν η Κυπριακή οικονομία για την καλοκαιρινή τουριστική περίοδο. Τα οδοφράγματα άνοιξαν για ένα περιορισμένο αριθμό ανθρώπων, κυρίως για ανθρωπιστικούς λόγους (χρόνια άρρωστοι, εγκλωβισμένοι, εργάτες, μαθητές), ενώ οι υπόλοιποι έπρεπε να φέρουν αρνητικό test των τελευταίων 72 ωρών, περιπλέκοντας έτσι την διαδικασία διέλευσης. Ενώ μπήκε σε εφαρμογή το σύστημα κατηγοριοποίησης χωρών και ενώ τα κρούσματα στη βόρια Κύπρο παραμένουν εξαιρετικά χαμηλά, το καθεστώς στα οδοφράγματα παραμένει το ίδιο από το καλοκαίρι, προδίδοντας πως οι αποφάσεις σε σχέση με τις διελεύσεις ήταν, είναι και παραμένουν βασισμένες πάνω σε πολιτικά, παρά υγειονομικά, κριτήρια.

Η πρώτη ουσιαστική κινητοποίηση μετά την άρση του lock-down έγινε τον Ιούνη από τον αριστερό και αντιεξουσιαστικό χώρο με την πορεία κατά του εγκλεισμού μεταναστών και προσφύγων στην Πουρνάρα. Η πορεία συγκέντρωσε περίπου 600 άτομα μέσα σε συνθήκες κρατικού εκφοβισμού, αφού η διαδήλωση θεωρήθηκε και αντιμετωπίστηκε ως παράνομη, φορτώνοντας σε διαδηλωτές πρόστιμα και κατηγόριες. Σημαντικό είναι να θυμίσουμε ότι η Πουρνάρα νομικά δεν είναι φυλακή (σε αντίθεση με την Μενόγεια), αλλά προσωρινός χώρος φιλοξενίας αιτητών ασύλου, οι οποίοι δικαιούνται την ελεύθερη διακίνηση τους έξω από τον χώρο και στον οποίο θα έπρεπε να παραμένουν μόνο για μερικές μέρες. Παρόλο που ο εγκλεισμός της Πουρνάρα καταργήθηκε τον Ιούλη (για να εφαρμοστεί ξανά τόσο στην Πουρνάρα όσο και στα υπόλοιπα κέντρα κράτησης προσφύγων με τα διατάγματα του Νοέμβρη), οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης και η συστηματική παρουσία κατασταλτικών δυνάμεων της αστυνομίας, οι οποίες επεμβαίνουν σε κάθε αντίδραση των προσφύγων, συνεχίστηκαν και συνεχίζουν χωρίς καμία αλλαγή.

Ενώ η Κυπριακή οικονομία άνοιξε από τον Μάη, οι διαδηλώσεις παρέμειναν παράνομες μέχρι τον Αύγουστο, όπου η κυβέρνηση αποφάσισε να τις ξανά-επιτρέψει λίγες μέρες πριν ακόμα μια διαδήλωση των ‘ψεκασμένων’, βάζοντας παρόλα αυτά όρους και προϋποθέσεις που αναιρούσαν την ελεύθερη διεξαγωγή τους. Απαγορεύτηκε η διάδοση φυλλαδίων (άσχετα αν δεν υπήρξε παρόμοια απαγόρευση σε κανένα άλλο πλαίσιο, π.χ. διαφημιστικά φυλλάδια), επιβλήθηκε η χρήση μάσκας στις διαδηλώσεις σε δημόσιους χώρους (ενώ παράλληλα ακόμα η μάσκα δεν ήταν υποχρεωτική μέσα σε όλους τους κλειστούς χώρους ή σε πολυσύχναστους ανοικτούς χώρους), και υπαγορεύτηκε η παροχή άδειας από της αστυνομία για διεξαγωγή διαμαρτυρίας. Επιβλήθηκε επίσης οδηγία για να υπάρχει κατοχυρωμένος ‘διοργανωτής’ ο οποίος φέρει ευθύνη σωστής διεξαγωγής της διαδήλωσης και τον οποίο ουσιαστικά η αστυνομία θα μπορεί μετέπειτα να συλλάβει και να φορτώσει κατηγορίες αν κρίνει πως μια διαδήλωση δεν ακολουθούσε τα πρωτόκολλα του κράτους. Οι όροι με τους οποίους αφέθηκαν να λειτουργούν οι πορείες είχαν έναν καθαρά κατασταλτικό χαρακτήρα, ο οποίος προωθούσε την αυτό-αστυνόμευση από την πλευρά των διαδηλωτών, καθώς και την μετατόπιση της ευθύνης από την αστυνομία προς τους ‘διοργανωτές’. Η συγκέντρωση των ‘ψεκασμένων’ στην πλατεία Ελευθερίας έφερε την πρώτη καταστολή με βάση το νέο διάταγμα, όπου έπεσαν πρόστιμα μέσω αναγνώρισης από φωτογραφίες, βίντεο και drones, ενώ η φωτογράφιση διαδηλωτών έγινε μόνιμη πρακτική της αστυνομίας στις κινητοποιήσεις που ακολούθησαν.

Οι πλείστες διαδηλώσεις ακολούθησαν τα σχετικά πρωτόκολλα, ειδικά σε σχέση με την χρήση μάσκας – π.χ. η διαμαρτυρία σχετικά με την πειθαρχική δίωξη του καλλιτέχνη Γαβριήλ έξω από το Υπουργείο Παιδιάς, η αντιφασιστική πορεία που καλέστηκε από την Νέα Διεθνιστική Αριστερά στη Λευκωσία, οι διάφορες διαμαρτυρίες των Ενεργών Πολιτών κατά της διαφθοράς, η πορεία που διεξάχθηκε από τον αντιεξουσιαστικό χώρο έξω από το Προεδρικό και η συγκέντρωση του ΑΚΕΛ. Ακόμα και σήμερα δεν έχουν κυκλοφορήσει στοιχεία που να καταδεικνύουν διασπορά του ιού σε διαδηλώσεις σε ανοικτούς δημόσιους χώρους σε αντίθεση με τα στοιχεία που έχουμε για γηροκομεία, σχολεία, και χώρους εργασίας, όπου επανειλημμένα φαίνεται να μην εφαρμόζονται επαρκώς τα πρωτόκολλα βάζοντας σε κίνδυνο πρωτίστως τους ίδιους τους εργάτες – όπως για παράδειγμα το πρόσφατο περιστατικό του σφαγείου Cypra. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση ξανά-απαγόρευσε την διοργάνωση διαδηλώσεων τον Νοέμβρη με πρόσχημα τα τελευταία επεισόδια στη Λεμεσό, με την αστυνομία να τρομοκρατά ανθρώπους που στόχευαν να διαδηλώσουν και να συλλαμβάνει ακόμη και οργανωτές διαδηλώσεων σε περιπτώσεις όπου δεν διεξάχθηκε καν διαδήλωση, όπως για παράδειγμα στην Πάφο.

Το κλείσιμο δύο επαρχιών, με στημένα οδοφράγματα στους αυτοκινητόδρομους επανδρωμένα από αστυνομικούς και στρατό, είναι απλούστατα η εφαρμογή στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας του τι εφαρμόστηκε αρχικά στα οδοφράγματα της νεκρής ζώνης. Με την υποχρεωτική παρουσίαση test μίας εβδομάδας (ξαναβλέπουμε εδώ την αντίφαση με την διακίνηση προς την βόρεια Κύπρο), οι εργάτες που ακόμα δικαιούνται να δουλεύουν αναγκάζονται να επωμισθούν το κόστος των test, με όσους δικαιούνται δωρεάν test να ταλαιπωρούνται σε ουρές έξω από τα χημεία, αναμένοντας για ώρες τη σειρά τους. Άνθρωποι οι οποίοι για διάφορους λόγους πρέπει να επισκέπτονται άλλες επαρχίες, όπως χωρισμένοι γονιοί ή άρρωστοι που επισκέπτονται ειδικευόμενους γιατρούς, αναγκάζονται είτε να περιοριστούν στην επαρχία τους είτε να επωμιστούν το κόστος του test, που ανέρχεται κάπου στα 60-70 ευρώ ανάλογα με το χημείο.

Καθώς αναμένουμε ένα δεύτερο lock-down και ενώ η κυβέρνηση αφέθηκε από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα ουσιαστικά ανεξέλεγκτη στην ανακοίνωση και εφαρμογή μέτρων σχετικά με την πανδημία, παραμένει τρομακτικό το επίπεδο κανονικοποίησης του αυταρχισμού με τον οποίο το κράτος μπόρεσε να καταργήσει πολιτικά δικαιώματα και κεκτημένα τα οποία μέχρι τον Φεβρουάριο θεωρούνταν δεδομένα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Το κλείσιμο των οδοφραγμάτων, ο απάνθρωπος εγκλωβισμός πολιτών στο εξωτερικό και η άθλια μεταχείριση προσφύγων και μεταναστών έχουν φτάσει πλέον στη λογική τους κατάληξη με τον εσωτερικό αποκλεισμό περιοχών, την ενσωμάτωση του στρατού στην αστυνόμευση των πολιτών και την καταστολή και καθολική κατάργηση των πολιτικών διαδηλώσεων. Η έλλειψη ουσιαστικής αντιπολίτευσης, καθώς και δημόσιων κινητοποιήσεων κατά των μέτρων με ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο, πέραν της μικρής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, καταδεικνύουν για ακόμη μια φορά την θλιβερή κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα πολιτικά αντανακλαστικά της (ελληνο)κυπριακής κοινωνίας, τα οποία φαίνεται να περιορίζονται στο ατομικό και οικογενειακό συμφέρον, την εθνικιστική και μη συνωμοσιολογία και την γενική αδιαφορία. Κάτω απ’ το άκουσμα λοιπόν των σφυριγμάτων αδιαφορίας και του εθνικού ύμνου στην πλατεία διοικητηρίου, ο κρατικός αυταρχισμός και η χαοτική διαχείριση της κρίσης συνεχίζουν να εμβαθύνονται.

Το δράμα συνεχίζεται.

Οι απόψεις που διατυπώνονται είναι προσωπικές των αρθρογράφων.

Ανώνυμο. Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στις Κυπριακές Υποσημειώσεις. Photo distributed under Creative Commons.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s